Home » About

Wie is Veganhippo.nl?

 

Hai, ik ben Richard en ik heb Veganhippo.nl opgezet, of beter gezegd.... ik ben er nog steeds mee bezig.

Veganhippo.nl ziet een vegan samenleving eerder wel dan niet gebeuren. VeganHippo is positief ingesteld en wil iets veranderen in de wereld. Zo wil VeganHippo er eigenlijk voor zorgen dat mensen bij zichzelf gaan nadenken over waar we naar toe gaan met de wereld en hoopt dat de mindset van mensen hierdoor stukje bij beetje verandert. Veganhippo wil haar steentje bijdragen aan een leukere, mooiere en leefbaardere wereld. Want wie ziet nou niet graag het goede in de mens naar boven komen?

 

VeganHippo is niet ijdel en niet wars van kritiek. Ook is Veganhippo continue aan het leren. 'The Hipster' heeft een dikke huid en is bestand tegen een stootje. Zowel positieve als negatieve Feedback vindt VeganHippo dan ook een absolute meerwaarde. VeganHippo zal er altijd alles aan doen om jou als klant niet teleur te stellen. Het fijnste vindt Veganhippo het wanneer je direct aangeeft als er iets is of wanneer er iets beter kan. 

 

Waar is VeganHippo naar op zoek met deze shop? Want misschien denk je wel... zo kickuhhh shoppie alleen je hebt nog niet zo'n hooppie...

 

Natuurlijk kan ik je dan vertellen dat deze shop nog niet helemaal af is. Ik ben dan ook vooral heel erg op zoek naar de juiste vorm voor deze shop en vooral naar de juiste producten. And that's where you come in. Jullie kunnen Veganhippo helpen deze site helemaal naar jullie zin te krijgen door te mailen met producten die jullie graag zouden zien. Dus mocht je bepaalde producten missen, geef dat dan aan,  dan gaan we onze uiterste best doen om die producten te leveren. 

 

Ja ja, ik weet het... Vegan is hip and happening en steeds meer mensen gaan Vegan en dat kicks ass big time, maar ondanks alle vooruitgang kan het ook nog steeds zooo onhandig en omslachtig zijn. En ik weet, convenience heeft de wereld zo'n beetje kapot gemaakt, dus daarom probeer ik ook een beetje de producten die dood and verderf zaaien te weren.... maar ok, zoals ieder zoogdier is de Hippo ook niet perfect, dus mocht je iets zien waarvan je denkt..... duderino... dit kan echt niet... Mail me dan..... Zoals gezegd.. een hippo heeft een dikke huid en wil graag van haar klanten leren.  

 

My Vegan Story... 

 

In september 2016 zijn wij getrouwd op Curaçao. Wat wij toen nog wisten is dat er een gigantisch groot probleem heerst met betrekking tot zwerfdieren.  Met name honden hebben het op Curacao heel slecht. 

 

Zoals gezegd, eind september zijn mijn vrouw en ik in het huwelijksbootje gestapt op Curaçao. Deze dag was letterlijk en figuurlijk de mooiste dag die we ooit beleefd hebben. Het weer was nog nooit zo prachtig geweest, de zee was nog nooit zo blauw geweest en de zonsondergang was voor het eerst in 2 weken super helder. Alles zat ons mee en jeetje, wat hebben we enorm genoten van deze speciale dag. 

 

Twee dagen later zou orkaan Matthew aan land komen op Curaçao. Mensen gingen hamsteren en het weer was nog niet heel slecht, maar door de harde wind mocht je niet meer de zee in. Wij besloten dan maar om wat rond te gaan rijden op het eiland, nu we er toch waren en snorkelen in de zee niet mogelijk was. 

Na een stukje gereden te hebben kregen we trek en wilde we iets gaan eten. In een reisgids uit het jaar 2000 die in ons verblijf lag vonden we Landhuis Brievengat. Hie zou je ook wat kunnen eten en drinken. 

 

Eten en drinken is niet wat wij aantroffen. Na de afslag kwamen we op de oprit naar het landhuis toe. Dit is nog een klein stukje, maar er overviel ons al een vaag gevoel dat er hier iets niet zou kloppen. Aan beide zijden van de oprijlaan lag een overvloed aan troep. vuilniszakken, koelkasten, jerrycans en een hondenlijk in staat van ontbinding. Eenmaal bij de poort aangekomen zagen we dat deze afgesloten was met een metalen ketting. Wij hebben de auto geparkeerd en zo nieuwsgierig als wij zijn zijn wij natuurlijk uitgestapt en wilde we naar het landhuis toe lopen wat er verlaten uit zag. 

 

Op het moment dat mijn vrouw de ketting wilde passeren kwam er vanuit de bosjes aan de linkerkant een hond tevoorschijn. 1 seconde dachten we dat dit misschien wel een waakhond was, maar direct viel ons op dat deze hond helemaal niets meer kon doen, ook al zou ze willen. Broodmager en vol met teken kwam ze op ons aflopen. Ik begon haar direct te aaien, waarmee mijn vrouw het op dat moment nog niet helemaal mee eens was. Wellicht was het ook niet zo slim, maar we zagen wel dat deze hond hulp nodig had. 

Uit de auto hebben we wat eten en water gepakt wat we bij ons hadden en hebben dit aan de hond gegeven. Natuurlijk was dit geen hondenvoer omdat we hier niet echt op voorbereid waren, maar we waren het er snel over uit..... Wij zouden eten en anti-tekenspul ergens gaan halen en deze hond gaan helpen. 

 

Wat wij niet goed beseften was dat wanneer er een oorkaan aan land komt, de winkels dan dicht gaan en heel het openbare leven eigenlijk stil komt te liggen. 

Liefde

Uiteindelijk hebben we bij een dierenarts Nexgard en voer kunnen kopen en zijn we terug gereden naar de plek waar we de hond, die we 'Liefde' hebben genoemd, wilde helpen. Liefde was echter nergens meer te bekennen. We sloegen ons voor de kop, want we hadden deze hond natuurlijk gelijk mee moeten nemen. Nu zou ze ergens rondzwerven met de orkaan op komst.....

Eenmaal in ons verblijf aangekomen zijn we op internet en Facebook op zoek gegaan naar wat hier aan de hand is. Het blijkt dat de eilandbewoners een ander perspectief hebben wanneer het gaat om dierenwelzijn. Honden worden enkel gezien als nuttig als ze waaks zijn. De algemene gang van zaken is dat de hond rond het huis loopt, maar niets te eten krijgt of heel weinig. Ook komt het voor dat honden aan de lijn liggen en hier nooit meer vanaf komen. De honden worden gezien als dingen en niet als gevoelige wezens. 

 

We hebben contact gekregen met een stichting die die dag toevallig een melding had gekregen over een hond bij landhuis Brievengat. Dit zou wel eens over Liefde kunnen gaan. De hond zou daar net weggehaald zijn door een vrouw die voor de hond zal gaan zorgen, echter liep te communicatie zo stroef dat we geen uitsluitsel hebben gekregen of het inderdaad over dezelfde hond ging. De volgende dag besloten we om toch nog een keer te gaan zoeken. Maar 'Liefde' was nergens te bekennen. Hierop besloten we onze roadtrip maar voor te zetten, maar dit keer wel bepakt met eten en drinken voor honden. Al gauw kwamen we op een weg die langs een cementfabriek liep. Playa Canoa is een surfspot, maar daar blijkt eigenlijk helemaal niets van. Ook hier ligt de weg ernaar toe bezaaid met afval, wasmachines, tv's en hondenlijken..... Heel veel rottende hondenlijken. Toen besefte we dat we enigszins in de hel beland waren. 

 

Eenmaal thuis hebben we wederom contact gezocht met de stichting Feed Friends Foundation. We hadden inmiddels veel gelezen over hun werk en vonden dat we een groot deel van de bruidsschat aan deze stichting konden doneren. Dus wij zijn de volgende ochtend langs geweest bij deze stichting. We hebben lang gepraat over de ellende op het eiland en de plaatsen waar je eigenlijk helemaal niet heen moet gaan op het eiland. We kregen te horen dat er dumpplekken voor honden zijn. Wanneer een hond niet waaks genoeg is, mensen er niet meer voor willen of kunnen zorgen of wanneer de hond ziek is, dan wordt het diertje zonder pardon op een plek uit de auto gezet waar het dier geen kans van overleven heeft. 

 

Na dit bezoek zijn we wederom naar Playa Canoa gereden omdat dit dus ook zo'n dampplek zou zijn. En dat hebben we geweten. We zijn het hele stuk heel langzaam met de ramen open gereden om te luisteren of wij iets zouden horen bewegen. Na 2 uur rondrijden hadden we geen hond gezien, dus dachten we maar lekker naar het huisje te gaan. Alleen op de terugweg sloeg het noodlot toe. Langs de weg lag ineens een grote hoop. Het leek een groot kleed, maar mijn vrouw zei dat ik moest stoppen omdat het zou bewegen. Vanaf dat moment leefde ik als in een film met een heel luguber en angstaanjagend script. 

 

In deze deken zat een plastic zak dichtgebonden, en daarin zat een nog levende hond. Hevig hyperventilerend hebben wij de zak opengescheurd en is mijn vrouw gaan bellen. De hond was helemaal nat van de condens en leek niet meer op deze wereld. Hij had alles laten lopen en zijn halsband was strakker vastgemaakt dan hij eigenlijk hoorde te zitten. Het meest bizarre is dat mensen langs rijden, zien wat er aan de hand is, maar gewoon door rijden. Zo verlies je het vertrouwen wel in de medemens. 

Uiteindelijk stopte er een auto en omdat wij geen verbinding met onze telefoon konden krijgen hebben wij getracht een dierenarts te bellen met zijn telefoon. Maar hierna is ook deze meneer doorgereden. 

 

Het enige wat we op dat moment konden doen was de hond in de auto leggen en naar het asiel rijden. Daar zouden ze ons vast wel kunnen helpen. Maar helaas, op Curaçao werkt alles anders. Op zondag is het asiel namelijk dicht en is er gewoon niemand aanwezig om er voor de dieren te zijn voor het geval er iets aan de hand is. De paniek was nu echt groot. De hond op de achterbank nog steeds hyperventilerend en wij zoekend naar hulp op een eiland waar je de weg niet kent. 

 

We zijn hierna teruggereden naar de stichting waar we eerder deze morgen waren. Heftig aangeslagen hebben we daar om hulp gevraagd en gelukkig is de bestuurder van de stichting met ons meegegaan en heeft de weg gewezen naar de dierenarts. De dierenarts heeft goed geholpen, maar vond het heel moeilijk om aan te geven of de hond het wel of niet zou gaan redden. Omdat wij wilde dat hij het ging redden hebben we hem Lucky genoemd. Lucky omdat wij hem op tijd zouden hebben gevonden.

Lucky

Hierna is Lucky met infuus en medicatie meegegaan naar ons huisje. Het leek iets beter met hem te gaan, maar het was nog steeds onzeker of hij het wel zou halen. Mijn vrouw en ik zijn de hele nacht bij hem gebleven en hebben tegen hem gepraat en geprobeerd gerust te stellen. Zo af en toe kwam hij omhoog om oogcontact te zoeken om vervolgens weer te gaan liggen. Halverwege de nacht werd zijn ademhaling langzamer, maar dit was alles behalve goed omdat het ook zeer onregelmatig was. 

In de ochtend beseften we dat hij het niet zou redden. Na veel liefdevolle woorden en soort van knuffels hebben wij met tranen in onze ogen afscheid van Lucky moeten nemen. Hij in ons bijzijn gestorven en wij hopen echt dat hij door heeft gehad dat hij omringd was door liefde.

 

Wanneer je denkt dat dit het nu wel zal zijn...... think again.

Op Curaçao is het gangbaar dat je een overleden hond een zeemansgraf geeft. Hier is niet iedereen het mee eens, maar het gebeurt en wij vonden dat een mooie gedachte. Dus wij zijn samen met twee mensen van de stichting en Lucky vertrokken naar Shut. Shut is ook een dumpplek voor honden, maar ook voor alles wat je bij mensen in en buitenshuis vindt. Tevens rijden daar vrachtwagens af en aan om chemische troep te dumpen in de zee. Niet echt een beste plek en dat bleek, want we waren nog niet op de plek waar we Lucky een mooie laatste rustplaats konden geven of mijn vrouw zag alweer een ander hondje weggedoken tussen een oude stoel. Het hondje wat we Emma zouden noemen had wonden waar de maden al uit kropen en ze zag er uit alsof ze het al opgegeven had. 

Dus na het afscheid van Lucky zijn we direct naar de dierenarts gereden om daar Emma te brengen. Ook Emma zat onder de teken en had veel open wonden waar maden in zaten. Helaas is ze een dag later toch overleden. 

Emma

Inmiddels was er voor ons geen enkele mogelijkheid meer om te kunnen genieten van onze honeymoon, maar wilde wij ons in blijven zetten voor de honden. We hadden afgesproken met elkaar dat we 's-ochtends honden zouden  gaan zoeken, zodat we dan 's-middags nog een beetje konden genieten, mits je een hond vindt natuurlijk, want die moet geholpen worden.

 

Zo reden we een dag later wederom naar Shut om daar te zoeken. Ook hier reden we heel rustig en zochten we tussen alle troep. Op de terugweg hoorde mijn vrouw vanuit de auto een piep. Ze twijfelde of het nou een vogel was of een hond. Dus uitstappen maar  en zoeken. Na een redelijk lange zoektocht vond mijn vrouw toch een kleine pup, weggedoken in een opengescheurde vuilniszak tussen het afval. We hebben verder gezocht want als er 1 pup is, dan moeten er eigenlijk meer zijn. Helaas hebben we die hebben niet kunnen vinden. 

Met deze pup zijn we ook weer naar de dierenarts gegaan en met haar ging alles goed. Een paar teken, maar verder in orde. Dus toen zaten we met een pup in ons huisje op curaçao. We besloten het hondje Latika te noemen. Vernoemd naar het meisje van de vuilnisbelt uit Slumdog Millionaire. Vervolgens hebben we via de stichting kunnen regelen dat Latika bij een lieve foster terecht kon en is ze, toen ze oud genoeg was op het vliegtuig gestapt naar Nederland. 

 

In de tussentijd dat we op Latika aan het wachten waren in Nederland hebben we het veel over dit verhaal gehad en zijn er nog veel tranen gevloeid. Uiteindelijk hebben mijn vrouw en ik elkaar aangekeken en zijn we tot de conclusie gekomen dat je dit ook gedaan zou hebben als het bijvoorbeeld over varkens zou gaan of over kippen. We besefte dat we, hoewel we vegetarisch aten, nog steeds bijdroegen aan dierenleed en dat we dat maar op een manier konden uitbannen. 

Vanaf dat moment zijn wij Vegan geworden.

Blijkbaar moest er iets heftigs gebeuren om te beseffen dat het helemaal niet normaal en ok is wat mensen met dieren doen. Of het nou op Curaçao of in de industrie is. Dieren hebben gevoel en hun levens tellen! 

 

Ik hoop dat jullie door dit verhaal mij een klein beetje beter hebben leren kennen en mijn beweegredenen begrijpen waarom ik Vegan ben geworden.

 

Waarom ik de shop begin is omdat ik wat mis in het dagelijks leven als Vegan. Een plek waar ik veel belangrijke, maar ook leuke vegan dingen kan aanschaffen. Want zeg nou zelf.... een vegan wil toch ook wel eens in een opblaasbubbelbad zitten? Dat het een beetje leuk is om net iets anders te zijn dan de mainstream en daar ook een beetje tegen aan te schuren. Soms met wat liefde, soms met wat meer strijd. Vegan zijn is hoe je het wend of keert noodzakelijk, dus laten we van iets noodzakelijks ook gewoon iets leuks en cools maken, dan is de kans nog groter dat meer mensen bij ons aansluiten. 

 

Want samen maken we de wereld een beetje mooier. 

 

Peace Rich

LATIKA